Afrika'nın aç ve sefil çocukları

Anlıyorum sizleri

Sonbaharda çiçek ve yapraklarını döküp

Çırılçıplak kalan bir ağacın

Soğukluğu kadar.

Ve anlıyorum yine sizleri

Güzeller güzeli bir sevgiliye sahipken

Onun dolgun dudaklarına

Tek bir öpücük bile konduramamanın

Verdiği çaresizlik gibi.

Hangi dünya bizim?

Şu deniz, açlık ve yalnızlık

Hangisi bizim?

Ey İbrahim Peygamber

Seni de anlıyorum

Sofrana tabakları dizerken Ya Halilullah

Kimbilir nasıl bir insanlıktı hayalin?

Kimbilir nasıl bir misafirlik?

Gökyüzü sonra

Şu yıldız, gezegen ve bulut

Hiç istemezdim ne kötüdür şahit olmaları

Ve görmeleri böyle şerefsizlik fışkıran insanlığı

Afrika'nın çocukları

Merak etmeyin cidden anlıyorum sizleri

Hatta bugün

Biraz daha yaşadım açlığımla sizleri.

ARDA KESKİNKILIÇ

Ve Aşk Cadde'ye İndi

Petunyadan bayraklarla kaplanmış festivale yakın balkonlarda
Caddeye aşkın inişini izliyorum Alyssum kokusuyla
Ve bedenen tutam ölçüsüdür senden kalan Gazanya
Bu entel bir raks serzenişti değil elbet çiçeklerin
Sebebidir yalnız her seher vakti yosma kokmasının ellerimin
Aşktan yana henüz nasibini almamış kentte
Cahil bir toplum sonra gözleri yarı kapalı
İki üç başıboş sokak köpeği ile
Kaldırım taşlarını sayıyorlar bak üstelik hırkasız
Hem derviş dediğin mutlaka hırka mı giymeli dedem?
Veya gönül kırdım farz et istemeden
Bu kıldığım namaz değil de o zaman nedir?
Caddeye aşkın hoşgelmesi beni böyle ediyor
Birkaç bıçak darbesi yalnızlığıma
Nice dumanlı efkarlar sarhoşluktan başımda
Çamura atıyorum kendimi
-ki geldiğimiz yerdir kendisi-
O hırkalı dediğim adamlar yanaşıyor üzerime
Sitemidir aşktan bu hallere mi düşülür?
Yürüyemez halde olmak ziyandır Ey Hatifi
Çamur pisliktir sonra sen de pisliksin nezdimizde demeleri
Halbuki bilmez sözde derviş yani aşktan yoksun olan
Üzerimdeki çamuru bir kova su alır götürür
Ama ey bunamış adam sen kusur gördün
Ya seni ne temizler?
Sakalını yolarak koşmaya başlar gider
Ve aşk caddeye indi.

 

Arda KESKİNKILIÇ

Aynalı Dede'den..

Yürü ey sâyih-i âvâre,yürü, durma yürü

Koymasın râh-ı visâlden seni ezvâk-ı misâl.

Bu bedâyi, bu letâif, heme rüyâ vü hayâl

Yürü ey zâir-i bî-çâre,yürü, durma yürü.

Yürü ki, nüzhet-i vuslatta teâli göresin;

Yürü, aslında fena bul, budur etvâr-ı kemâl.

Yürü, âlâyişi terk et;içesin ke's-i visâl

Yürü ki, sâhâ-i hîçîde tecelli göresin!

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Yürü ey başıboş gezgin, yürü, durma yürü,

Alıkoymasın kavuşma yolundan seni geçici zevkler.

Bu eşsiz güzelliklerin, görüntülerin hepsi rüya ve hayaldir,

Yürü ey zavallı ziyaretçi, yürü, durma yürü.

Yürü ki kavuşma zevkinde ilerleyebilesin,

Yürü, aslında yok ol, budur olgunların yolu.

Yürü gösterişi terk et ki kavuşma kadehini içebilesin,

Yürü ki yokluk alanında tecelliler görebilesin.

Aynalı Dede - (A'mâk-ı Hayâl'den)

Keşke Mutsuzluğumuzun Sebebi Yalnız Bu Olsaydı

Keşke Mutsuzluğumuzun Sebebi Yalnız Bu Olsaydı Hava yağmurluydu, televizyonumuz karlı Karlıydın, karlıydım, karlıydık Keşke mutsuzluğumuzun sebebi yalnız bu olsaydı Mayıs yirmi altıda tatil için Çeşmeyi hayal ediyordun içten O gün kekeleyip ayrıldığımı söyleyememiştim sana işten Keşke mutsuzluğumuzun sebebi yalnız bu olsaydı Saçların parmak aralarımda sevişiyorduk umarsızca Oda soğuktu lakin yine de tam ısınamıyorduk bir türlü Keşke mutsuzluğumuzun sebebi yalnız bu olsaydı Gece yarısı balkonda paketteki son sigaramı içip sokulmuştum vücuduna Küfürler savurmuştun bigüzel üzerime işleyen dumana Keşke mutsuzluğumuzun sebebi yalnız bu olsaydı Ben Kadıköy doğumluydum Fenerbahçeyi tutardım sense Körfezi Her İzmit deplasmanında yerdik birbirimizi Keşke mutsuzluğumuzun sebebi yalnız bu olsaydı Gittiğim son bayram namazıydı hayatımda bizi birbirimize düşüren Nasıl da unutmuştum gelirken iki gevrek kapmayı simitçiden Keşke mutsuzluğumuzun sebebi yalnız bu olsaydı Biliyorsun sana en son bu şiirimi yazmıştım Tam dinlemeden Cemal Süreya kokuyor diye tersleyip yatmıştın Keşke mutsuzluğumuzun sebebi yalnız bu olsaydı

Arda Keskinkılıç

Kuşlar Sizindir Özgürlükleri Benim

Yaşama düzenbaz sözler ithaf edenlere sesleniyorlar 

Hayat hiçbir zaman yalan olmadı yaşayanlardı onu öylesine 

Kuşlara takılanlardı hep özgürlükleri düşünen değil 

Çürümüş caddelerdi konuştukları şen sokaklar olmadı 

Bırakın kuşlar sizin olsun özgürlükleri de benim 

Ve alın gagaların sahipleri kanatların gerçekliği benim 

İçeri girmeni beklemek boş bir beklenti yürekten 

İşte sırf bu sebepten 

Kağıt ve sayfaları eskitiyorum uğurlarına eski aşkların 

Hiç olmadı çünkü mutluluktan kapıları sevinçle çalan 

Nedensiz öpüşmelerin sonra başına buyrukluğu 

Üstelik alfabenin bitimine sadece üç harf kala 

Biliyorum hiç kaldırılır şeyler değildir bunlar 

Ama nafile sayılıyor sevgiden yoksun geçen ibadetler 

Her gece benim seni beklediğim gerçeğini öğrenmen 

Ne hoş şeydir umutsuzluklar kısrağında 

Sadece aforoz etmekti halbuki yüreksizlikten 

Eski alaturka hevesleri gece yarısında 

Daha fazla uzamaya yeltenmemeli bu şiir 

Çünkü kelimeler eriyor bacak arası yokluğunda  

ARDA KESKİNKILIÇ

Elvira'ya Mektup

Karanlıklardan korkmuyorum artık Elvira
Çağıran onlardı karanlıkları çünkü lanetleri eşliğinde
Şecaatli bir fanzine konu olsun diye de yazmıyorum bunları
Benim ranzalar arası tenhalıkları dolduracak kadar dertlerim vardır.
Mesela ayların yıllara vurduğu zaman tünnellerinde her kandil
Dost diye bana gözüküp giden sözdeleri gözlüyorum sisli
Gecelerin farkı kalmadı derman bulan insanlardan ve
Derman bulan insanların da hiç hatırlanmayan rüyadan
Üzülüyorum Elvira
Senin olmadığın yer yok diye düşünüyorum bana göre
Yanılıyor muyum gözüm görmese bile biliyorum ruhun benimle
Karşımdaki insanlar da böyledir diye ümitleniyorum
Sonra hayal kırıklığı yaşıyorum Elvira
Ben yoksam yanlarında şayet benim gıyabımda söz ediyorlar
Kuş misali hepsi birer kuş
Uçup konuyor elbet kulağıma istemesem de duyuyorum
Beni anlayamıyorlar Elvira
Anlamak istemiyorlar açıkça
Ben de kimseleri boşver
Şimdi düşlüyorum Saraybosna sokakları ışıltılıdır ve ıslak
Çocuklar yataklarındadır,öpüşen gençlerindir artık caddeler
Sen ince transparan geceliğin üstünde
Kafka romanının sayfalarını yalarsın sakince
Biliyorum Elvira bu mektubu hiçbir zaman okuyamayacaksın
Ama tahmin ediyorsundur beni aşağı yukarı demirden
Ranzalar arasında ağır bir ter kokusu koridorda
Ve üzerimde yıkanılmayı bekleyen sararmış atlet edası
Gözlüklerim sonra iki üç defa yere düştü kırılmadı inatla
Benimle buradan çıkmayı bekliyor kurtulmayı sebatla
Yani senin anlayacağın Elvira dost sandıklarım arkamdan
Konuşup set çekiyorlar karanlıklardan ve istemeden tekrarlıyorum
Lanetlenip uzaklaşıyorlar benim dünyamdan
Bana birşey olacağından korkma sakın Elvira
Ah çok zarifsin evet hala
Yalnızlığı çalışıyorum sadece şu son zamanlarda
Günlerim kısalıyor,kilom azalıyor,saçlarım beyazlıyor
Ellerimden damarlarım sayılıyor ama bunların
Hiçbiri mühim değil inan bana
Hala tanıdığın güçlükteyim Elvira
Yalnız yaşayacak kadar
Beni unutma yeter
Hatırla Elvira

ARDA KESKİNKILIÇ

Modern Zamanlarda Mecnûn

Gitme demek isterdim gittiğin gece yağmurda fakat
Ama gittin demek bile zor geliyor onun için yazıyorum
Bunları sana bir şubat gecesi buz kesmiş balkonda ağlıyorum
Belli etmemek için kimseye ışıkları hep kapalı tutuyorum
Hiç aklıma gelmezdi sebepsiz yere parfümlerini toplayıp merdivenlerden
Hayatımdaki son perdeni son kez kapatmaya indiğin zaman
Ne dünyanın en şanslı erkeği özelliğim kaldı başıboş
Sokaklar artık yegane dostumdur benim ve köpekler
Onlar da başıboş yanımdalar görüyorum zorluğunu yaşamanın
Ne temmuzun sıcaklığını ne ağustosun hissedemiyorum kalbimi
Sanki Giza’da gizlenmiş bulamıyorum ah arıyorum pervane kolyeli boynunu
Yanarım koklayıp öpemiyorum.

Dar sokaklar daha da dar geliyor artık bana arabaların
Üstüme doğru gelmelerine aldırış etmiyorum ve farların
Gözümü kör edecek kadar yakından içime işlemesini umursamıyorum
Ne Ankara ne İstanbul ya da İzmir tat vermiyor sensizliğin
Esmerliği altında istedikleri kadar güzel olsunlar göremiyorum
Sırf ezbere yürüyorum kaldırımlarda insanlara çarpa çarpa
Seni arıyor seni arıyor diye atan kalbim parçalanmış bir yandan
Eskimiş gramofona takılıyor deniz dalgalarının köpükleri ve ben
İlk işgaline maruz kalıyorum ölümün naciz bedenimde
Biliyorum sen olsan da tadacaktım bu hayatın sonu hissini fakat
Şimdi kendimi yolda kaybolmuş yalnız görüşüm bundan olsun
Kayda değer göremedin kayba değer biri olarak hatırla beni Leylâ.

ARDA KESKİNKILIÇ